I. Lectio: Czytaj z wiarą i uważnie święty tekst, jak gdyby dyktował go dla ciebie Duch Święty:

Jeszcze raz wziął Go diabeł na bardzo wysoką górę, pokazał Mu wszystkie królestwa świata oraz ich przepych i rzekł do Niego: „Dam Ci to wszystko, jeśli upadniesz i oddasz mi pokłon”. Na to odrzekł mu Jezus: „Idź precz, szatanie. Jest bowiem napisane: <<Panu, Bogu swemu, będziesz oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będziesz>>”. Wtedy opuścił Go diabeł, a oto aniołowie przystąpili i usługiwali Mu.
Mt 4,8-11

II. Meditatio: Staraj się zrozumieć dogłębnie tekst. Pytaj siebie: „Co Bóg mówi do mnie?”

Jeszcze raz - oczywiście w pewnym ciągu pokus, tu trzecia z kolei. Na pewno nie ostatni. Z góry lepiej widać. Można się zachwycać widokami, ale też z zachwycania się można przejść w pożądanie, chęć zawładnięcia tym, co się widzi, zawłaszczenia dla siebie i tylko dla siebie. To był zapewne widok zapierający dech w piersiach. Wszystko to mogło należeć do Jezusa w zamian za jeden, wydawałoby się drobny gest, upaść i oddać pokłon złemu, czyli uznać jego wyższość, władzę, panowanie. Jezus tego nie zrobił, bo to, co widział i tak należało do Niego. Nikogo nie musiał o nic prosić, nikomu się kłaniać.

Pokusa władzy i bogactwa. Jak często z nią się zmagam? Jak często jej ulegam? Czy nie lubuję się w przepychu i luksusie, a gardzę tym co skromne i proste? Czy choć nie jestem królem, nie zachowuje się wobec innych jak ich władca, pan życia i śmierci? Czy nie usiłuje mieć wszystkiego za każdą cenę, nawet, gdy tą ceną jest utrata godności, moralnej przejrzystości i prawości serca? Czy potrafię poprzestawać na tym co ma, tym się cieszyć i jeszcze hojnie dzielić z innymi? Czy wśród moich największych bogactw i najważniejszych jest zażyła relacja z Panem Bogiem, dobre relacje z bliźnimi?

Pan Jezus złemu i innym przypomina Komu należy się kłaniać. Przypomina też, że władza to służba, a pierwszym jej beneficjantem jest sam Bóg. Jezusowe przypomnienia poprzedza zdecydowana formuła odrzucenia złego ducha: „Idź precz, szatanie”. Jest to też przypomnienie, że ze złym nie wchodzi się w dialog, luźne pogawędki, dyskusje. Jemu odpowiada się krótko i zdecydowanie w Imię Jezusa, „precz”.

Czy ja o tym pamiętam? Czy stosuje się do zaleceń Pana Jezusa? Czy złego ducha nie usiłuję oddalić o własnych siłach, własną mocą? Czy czynię to z Jezusem, mocą Jego imienia? Czy w walce ze złem odwołuje się do tego, co jest „zapisane” w Bożym Słowie? Czy pamiętam, że zły oddalając się, prędzej czy później podejmie kolejne próby pokonania mnie? On się nie zniechęca, jest w kuszeniu wytrwały. I ja mam się nie zniechęcać i być wytrwałym w zmaganiu z nim. Czy jestem? Czy oddaje pokłon Panu Bogu i Jemu samemu służę? Czy czasami, kiedy Pan Bóg „nie widzi”, nie kłaniam się jakimś bożkom? Czy wobec Boga, braci i sióstr moja postawa służby jest skąpa, sam zaś od innych, nawet od Pana Boga żądam służby bez ograniczeń i to na najwyższym poziomie? Czy na co dzień dostrzegam, zauważam liczne grono „aniołów”, które mi usługuje, pomaga, mnie wspiera i tych z nieba i tych ziemskich? Czy jestem wdzięczny za ich obecność i korzystam z tej pomocy? Czy dla innych też jestem takim pomocnikiem?

Pomodlę się o dar owocnego przeżycia czasu Wielkiego Postu dla siebie i całego Kościoła, o pokój dla świata.

III. Oratio: teraz ty mów do Boga:

Otwórz przed Bogiem serce, aby mówić Mu o przeżyciach, które rodzi w tobie słowo. Módl się prosto i spontanicznie – owocami wcześniejszej "lectio" i "meditatio". Pozwól Bogu zstąpić do serca i mów do Niego we własnym sercu. Wsłuchaj się w poruszenia własnego serca. Wyrażaj je szczerze przed Bogiem: uwielbiaj, dziękuj i proś. Może ci w tym pomóc modlitwa psalmu:

Uznaję bowiem nieprawość swoją,
a grzech mój jest zawsze przede mną.
Przeciwko Tobie zgrzeszyłem
i uczyniłem, co złe jest przed Tobą...
Ps 51,5-6

IV. Contemplatio:

Trwaj przed Bogiem całym sobą. Módl się obecnością. Trwaj przy Bogu. Kontemplacja to czas bezsłownego westchnienia Ducha, ukojenia w Bogu. Rozmowa serca z sercem. Jest to godzina nawiedzenia Słowa. Powtarzaj w różnych porach dnia:

Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste

opracował: ks. Ryszard Stankiewicz SDS